Wist u dat de Europese horlogemakers geëmailleerde horloges ontwierpen die waren aangepast aan de smaak van het oosterse (Turkse, Perzische en Indische) cliënteel ?

De Ottomaanse sultans hadden al jaar en dag een bijzondere interesse voor uurwerken van westerse makelij. Een gemeenschap van westerse horlogemakers had zich daarom gevestigd in Istanboel, meer precies in de wijk Pera. Omdat deze belangstelling alles behalve afnam, gingen de Europese horlogemakers vanaf het midden van de 18de eeuw geëmailleerde horloges ontwerpen die waren aangepast aan de smaak van het oosterse (Turkse, Perzische en Indische) cliënteel. Deze lucratieve markt zou de hele 19de eeuw blijven bestaan. Terwijl de Europeanen hun interesse verloren, hield de traditie van de geëmailleerde horloges in het Oosten stand.

De horlogekasten waren meestal van Zwitserse makelij en werden versierd met landschappen, zichten op de Bosporus, bloemen, fruit, oorlogstrofeën of muziekinstrumenten in bonte emailkleuren. In tegenstelling tot de horloges voor de Europese markt beschikten ze over een dubbele of zelfs driedubbele horlogekast. De reden hiervoor was dat de eigenaars van deze horloges vaak keizerlijke hoogwaardigheidsbekleders waren, die hun horloge aan een gordelriem droegen net naast hun wapens. De horloges moesten beschermd worden tegen mogelijke schade bij schokken.

 

Koetsuurwerk met koekoe
Zicht op een meer
1830
diam. 9 cm
inv. 2204
 

te bewonderen in de tentoonstelling Once upon a time, tot 17 september