De verzameling Nabije Oosten en Iran in detail

ELAM (ca. 2800-550 v. Chr.)

Elam omvat het Zuidwestelijk deel van Iran gelegen tussen Mesopotamië, de Perzische Golf en het Zagros-gebergte. De geschiedenis van Elam is sterk verweven met die van het naburige Mesopotamië. Reeds op het eind van het vierde millennium v. Chr. treft men er stedelijke centra aan. Toch vertoont de Elamietische cultuur een eigen karakter. Het Elamietisch werd naar Mesopotamische traditie in spijkerschrift neergeschreven. Een hoogtepunt is de Midden-Elamietische periode (ca. 1450-1100 v. Chr.). Uit deze tijd dateert de stichting van de stad Chogha Zanbil, een religieus centrum met verschillende tempels en een ziggurat. De invallen van Nebudchadnezzar I van Babylon (1125-1104 v. Chr.), betekenen het einde van deze Elamietische bloeiperiode. In de neo-Elamietische tijd (ca. 1100-550 v. Chr.) komt Elam in conflict met het expansionistische Assyrië. De verwoesting van de hoofdstad Susa in 646 v. Chr. door Assurbanipal betekent het einde van Elam als belangrijk machtscentrum.
De tentoongestelde collectie omvat vaatwerk, bronzen wapens en werktuigen, bronzen en terracotta beeldjes, naast bakstenen (Susa) en geglazuurde wandtegels (Chogha Zanbil) met koninklijke spijkerschriftteksten.

 

Wandtegels met spijkerschrifttekst van koning Untash-Napirisha, Chogha Zanbil, 1340-1300 v. Chr. (inv. IR.849/1760)